Chevrolet Lacetti: Poduszka powietrzna kierowcy i pasażera z przodu

Poduszka powietrzna kierowcy

Moduł poduszki powietrznej kierowcy znajduje się w środkowej części kierownicy.

Poduszka powietrzna pasażera z przodu

Moduł poduszki powietrznej pasażera

z przodu znajduje się w desce rozdzielczej, nad schowkiem.

Działanie poduszek powietrznych

Poduszki powietrzne mają na celu ochronę głowy, szyi i klatki piersiowej przed uderzeniem w deskę rozdzielczą, kierownicę lub przednią szybę w przypadku zderzeń czołowych. Nie są one napełniane w przypadku uderzeń z tyłu i dachowania ani większości zderzeń bocznych. Poduszki powietrzne zaprojektowano tak, aby uaktywniały się w przypadku, gdy siła zderzenia jest równa lub większa sile zderzenia samochodu jadącego z prędkością 15-23 km/h ze stałą, nieruchomą przeszkodą.

Poduszki powietrzne uaktywniają się w przypadku poważnych zderzeń czołowych lub o kącie uderzenia nie większym niż 30 w stosunku do osi podłużnej samochodu.

Taka czułość systemu poduszek powietrznych w samochodzie zapewnia aktywację poduszek przy zderzeniach czołowych o sile stwarzającej statystyczne ryzyko śmierci.

W praktyce zderzenia prostopadłe z nieruchomymi przeszkodami zdarzają się rzadko. Poduszki powietrzne najczęściej uaktywniają się w przypadku zderzenia z innym pojazdem. Rzeczywista prędkość, przy której poduszki powietrzne napełniają się, może być wyższa, gdyż zderzenia są w rzeczywistości procesami dużo bardziej złożonymi - mogą to być zderzenia z udziałem wielu pojazdów, zderzenia pod kątem oraz niepełne zderzenia czołowe (np. "zahaczenia") - a uderzany obiekt nie jest zwykle nieruchomy.

Poduszki powietrzne napełniają się, gdy czujnik wykryje zderzenie czołowe o stopniu wystarczającym do aktywacji poduszek.

Czujnik zderzenia wysyła sygnał elektryczny inicjujący napełnienie się poduszki. Następuje zapłon gazu, który gwałtownie spalając się w module poduszki powietrznej wytwarza wystarczającą ilość azotu do całkowitego napełnienia poduszki. Zarówno sam proces chemiczny, jak i powstały gaz (azot) są nieszkodliwe dla osób przebywających w samochodzie. W ciągu 0,045 s od wykrycia zderzenia ciśnienie wytwarzane przez napełniającą się poduszkę przełamuje plastikową pokrywę modułu, co jest możliwe dzięki nacięciu na jej wewnętrznej powierzchni (zarówno w przypadku poduszki powietrznej kierowcy, jak i pasażera).

Poduszka napełnia się do końca, tworząc powłokę hamującą ruch postępowy głowy i górnej części tułowia. Zaraz po zetknięciu się głowy lub górnej części tułowia z poduszką powietrzną poprzez otwory u jej podstawy zaczyna uchodzić gaz.

Cały proces, od pierwszego kontaktu z przeszkodą po napełnienie i opróżnienie poduszki, trwa mniej niż 0,2 sekundy, krócej niż mrugnięcie powiekami. Ponieważ zderzenie trwa ułamek sekundy, a samochód uczestniczący w wypadku zwykle całkowicie wytraca energię w czasie zaledwie jednej lub dwóch sekund od pierwszego kontaktu z przeszkodą, dla zapewnienia ochrony kierowcy i pasażerów system poduszek powietrznych musi wykryć zderzenie i uaktywnić poduszki prawie natychmiastowo.